Als het bos begint mee te doen

Mees Vervuurt over An Elegy 

Componist en regisseur Mees Vervuurt weet één ding zeker: als je in het Kralingse Bos een voorstelling maakt, ben je nooit de enige die speelt. Wind, vogels, voorbij fietsende Rotterdammers, een enthousiaste hond: alles wil meedoen. En dat vindt hij eigenlijk heerlijk. “Bij deze performance zal ik óók nooit weten wat er precies gaat gebeuren,” zegt hij. “Je weet nooit hoe het bos zal zingen.”

Zijn nieuwe voorstelling An Elegy is geen gewone voorstelling, maar een muzikale ontmoeting tussen mensen en landschap. Tien performers, samen met de acht trainees van NKK NXT, proberen op te gaan in de natuur. Stemmen, adem en percussie mengen zich met het ritselen van bladeren “Het is een uitnodiging om dieper te luisteren,” legt Mees uit. “Naar de aarde. Naar alles wat leeft.” 

Wie Mees eerder zag met VACUÜM kent hem misschien van die mysterieuze ondergrondse reinwaterkelder – een plek waar je vanzelf heel geconcentreerd wordt. Maar An Elegy is het tegenovergestelde. Hier is alles open: zonlicht, lucht, beweging, onverwachte geluiden. “We spelen overdag, in de openlucht, en mensen lopen gewoon voorbij,” zegt Mees. “Dat vraagt een hele andere concentratie en verhouding.”

Die openheid is voor hem geen obstakel, maar precies het speelveld dat hij zoekt. Want An Elegy draait om aandacht voor dingen die we normaal overslaan: de kleinste geluidjes, wortels in de grond, dat ene blaadje dat nét anders knispert. “De uitdaging zit in hoe we aandacht kunnen creëren voor iets wat normaal aan ons voorbij gaat,” zegt hij.

Het bos is in deze voorstelling dan ook geen stil decorstuk. Het doet mee – actief en soms eigenwijs. “Je zou het Kralingse Bos ook wel de hoofdrolspeler kunnen noemen,” lacht Mees. Elke uitvoering is anders. Soms fluiten de vogels precies op tijd mee. Soms vliegt er een vliegtuig over op een moment dat bijna te dramatisch klinkt om toeval te zijn. 

En dan is er nog de titel: An Elegy. Een elegie is een lied voor iets dat verloren is gegaan. Mees denkt daarbij aan onze relatie met ‘de natuur’. “Het Kralingse Bos is volledig aangelegd,” zegt hij. “Het lijkt natuurlijk, maar als je goed luistert hoor je altijd de wegen en vliegtuigen. Wat is natuur nog? En zijn we daar (nog) onderdeel van?”

Na afloop hoopt hij dat het publiek iets simpels meeneemt: een ander soort luisteren. “Ik hoop dat we een beetje beter en dieper zullen luisteren,” zegt hij. “Niet alleen met onze oren, maar met ons hele lichaam.”

Kralingse Bos, 30 t/m 31 mei